แนวทางการประยุกต์ใช้การเรียนรู้ของเครื่องจากข้อมูลภาคสนามเพื่อประมาณกำลังรับน้ำหนักของเสาเข็มเจาะระบบเปียกในชั้นดินอ่อนกรุงเทพมหานคร

Abstract

งานวิจัยนี้นำเสนอแนวทางการประยุกต์ใช้การเรียนรู้ของเครื่องเพื่อประมาณค่ากำลังรับน้ำหนักสูงสุดของเสาเข็มเจาะแบบเปียก กระบวนการเริ่มต้นจากการรวบรวมข้อมูลการเจาะสำรวจดิน ข้อมูลทางกายภาพของเสาเข็ม และผลการทดสอบการรับน้ำหนักแบบสถิตจากพื้นที่ชั้นดินกรุงเทพมหานคร ตามด้วยการพัฒนาวิธีการปรับโครงสร้างข้อมูลชั้นดินเพื่อรองรับกระบวนการเรียนรู้ของเครื่อง ระเบียบวิธีวิจัยนี้ดำเนินการโดยใช้วิธีการแบ่งข้อมูลแบบ Holdout Validation และประยุกต์ใช้กับแบบจำลองจำนวน 13 รูปแบบจากหลากหลายกลุ่ม ซึ่งให้ผลการจัดลำดับแบบจำลองโดยพิจารณาจากตัวชี้วัดประสิทธิภาพ เช่น ค่า R² และ RMSE ผ่านการเปรียบเทียบกับข้อมูลการทดสอบการรับน้ำหนักแบบสถิต นอกจากนี้ การวิเคราะห์ด้วยเทคนิค SHAP (SHapley Additive exPlanations) ได้ถูกนำมาใช้เพื่อระบุคุณลักษณะสำคัญที่มีอิทธิพลต่อกำลังรับน้ำหนักของเสาเข็ม อันเป็นการเพิ่มความโปร่งใสและความสามารถในการอธิบายผลของกรอบการเรียนรู้ของเครื่องเชิงอธิบายที่นำเสนอ